گلشن آزادي

فرعشق

هر روز ز ین خراب غم آباد میروند ** جمعی که هفته دگر از یاد میروند

این زندگی حلال کسانی که در جهان ** آزاد زیست کرده و آزاد میروند

چون غنچه چند تنگدل از غم نشسته اند ** آنانکه همچو گل همه برباد میروند

با غم ندارد ارزشی این عمر و ای خوشا ** آنانکه شاد زیسته و شاد میروند؟

از فر عشق باد صبا و نسیم صبح ** با دسته گل بتربت فرهاد میروند

بیدادگر مباش بیاران که بندگان ** چون گلشن از در تو ز بیداد میرود