زبان،

زبان، گسترده ترين، پيچيده ترين و در عين حال، راحت ترين وسيلة ارتباط بين انسانهاست؛ ابزاري طبيعي كه علاوه بربرقراري ارتباط بين انسانها براي تبادل پيام و آسان كردن زندگي اجتماعي، انديشة انسان را نيز منظم مي كند.

فارسی، زبانی است که امروز بیش تر مردم ایران، افغانستان، تاجیکستان و بخشی از هند، ترکستان، قفقاز و بین النهرین با آن سخن می گویند، نامه می¬نویسند و شعر می سرایند. تاریخ زبان ایران تا هفتصد سال پیش از مسیح، روشن و در دست است و پیش از آن نیز از روی آگاهی¬های علمی دیگر می¬دانیم که در سرزمین پهناور ایران - سرزمینی که از سوی خراسان (مشرق) به مرز تبت و ریگزار ترکستان چین و از جنوب شرقی به کشور پنجاب و از نیمروز (جنوب) به سند و خلیج فارس و دریای عمان و از شمال به کشور سکاها و سارمات¬ها (جنوب روسیه امروز) تا دانوب و یونان و از مغرب به کشور سوریه و دشت حجاز و یمن می¬پیوست ومردم به زبانی که ریشه و اصل زبان امروز ماست سخن میگفتهاند.

(بهار،15:1369)

دستور( grammer ) بخشي از زبان شناسي است كه درباره ساختمان آوايي، صرفي و نحوي، و معنايي زبان بحث مي كند . بديهي است كه بدون آموختن دستور زبان هم مي توان سخن گفت اما آموزش و آموختن دستور زبان فوايدفراواني دارد، از جمله : كمك به تثبيت زبان، پرهيز از خطا و لغزش در گفتار و نوشتار، پيش گيري از تحولات بي قاعده و هرج و مرج آميز، كمك به واژه سازي، آموزش بهتر زبان به بيگانگان، فراهم شدن زمينة بهتر براي آموختن زباني ديگر، فهم بهتر متون گذشته، وضع اصطلاحات علمي و فنّي و . تحقيق دربارة هر يك از عناصر زبان به شكلي جداگانه، كار آموختن و آموزش دستور را بهتر، علمي تر و دقيقتر مي كند . بخش فعل يكي از مباحث مهم صرف (سازه شناسي) و نحو زبان است،

در بخش صرف، توجه بيشتري به اين مبحث مي شود، زيرا فعل را به شكلي جدا ومفصل بررسي مي كنيم. مباحث گوناگون در بارة فعل، طبعاً اختلاف نظرهايي را نيز به همراه دارد.

(بهار، محمد تقی، سبک شناسی، جلد اول، امیر کبیر، تهران، 1369.)